Onze tijd in Australie zit erop en dat is even wennen en slikken want dingen gaan toch altijd weer sneller dan je verwacht. Onze laatste dagen hebben we in Sydney doorgebracht alwaar het campingleven anno 2011 nog steeds niet tot bloei is gekomen, de veldjes die er zijn liggen heel ver buiten het centrum en dat is nou niet echt lekker te combineren met een hoop drank. Gelukkig hebben wij dankzij vriendin Claire een vriend in Sydney en zo zaten we op dag 2 in een sportcafe met George in een  hamburger te happen. Omdat George ook vond dat we veel moesten drinken, gebiedde hij ons op zijn futon te slapen en sociaal als hij is wilde hij zelfs zijn bed afstaan maar wij waren al dik in onze nopjes met een andere slaapplaats dan de bus.

De bus bleek in deze grote stad een blok aan het been want ze past niet in overdekte parkeergarages en heel veel andere ruimtes om een pausmobiel neer te zetten vind je niet dus ben je gedwongen om Amsterdams rondjes te rijden en Amsterdams parkeermeters te vullen. Hoewel na 18:00 hoef je in Sydney nergens meer te betalen voor een parkeerplek dus konden we haar bij George om de hoek achter laten.

De volgende dag moesten we na de koffie alweer afscheid nemen want er was een hoop te doen en George heeft een baan dus moest ook hij zich ergens melden. De bus moest door een sopje, en volgepropt worden met gas en benzine. Er stond ook nog een tripje  Chinatown en Darling, saai, saai, saai Harbour in de agenda dus al met al hadden we een druk schema. Het omkeren van de bus hebben we op de zieligste camping van Sydney gedaan, onder de permanente aanvliegroute van de airport en met niets dat op enige luxe of gezelligheid kon wijzen. Het was eigenlijk niet hoe wij onze laatste busjesnacht in gedachte hadden maar we konden niet veel meer dan in de acceptatiefase want er moesten logistieke dingen. Het overtollige proviand is eerlijk verdeeld tussen George: de ventilator en de sauzen en de vegetarische-haren-buren op de camping: de kazen, zoals daar zijn de pindavariant en de plakjes, plus de Nutella. De bus ging schoon en samen met een bak feedback terug naar de verhuur zodat helemaal niemand merkte dat we het stopje van de spoelbak tijdens de reis waren verloren.

Sydney airport is een feestje want fijne winkels en zelfs een Victoria Secrets (zonder hiphuggers en bhx92s maar met spullen voor laptop en Iphone). Vliegen met Garuda is ook een feestje want veel ruimte, veel drankjes, en film kijken met een nieuwe lievelings: rapunzel.

Bali is opnieuw warm en regenachtig en dit keer zijn we in 4 uur naar Lovina Beach gehobbel de bobbelt. We hadden voor een dubbeltje de eerste rij willen bezetten maar kwamen ietwat bedrogen uit, het park waar wij wilden logeren bleek muffig. Hoe lief de mensen ook waren, if you pay peanuts you get monkeys dus hebben we na 1 nacht een villa met zwembad betrokken waar we meer op onze plaats lijken te zijn. Het deed een beetje zeer aan ons karma om de mensen te verlaten die ons met hun soep welkom hadden geheten maar het leek ons niet de bedoeling om ons dagenlang onder een geknakte douchekop op kleuterhoogte tegen een beschimmeld douchegordijn te wassen. Dus wat centjes erbij en intrek in een nieuw huisje.

Het feest was direct compleet omdat de Balinezen een jaarlijks uitje hadden, het was namelijk Nieuwjaar op hun kalender. En omdat hun hele leven in het teken staat van het wegjagen van geesten en ander gespuis, pakken ze tijdens New Years Eve flink uit. Wekenlang worden er door de mannen griezelige poppen gemaakt die garant staan voor het opschrikken van elk gespuis dat zich in het luchtruim kan bevinden. Als het bijna donker wordt, trekken de mannen er met hun pronkstuk opuit om door de straten te gillen dat de engerds op moeten zouten, vrouwen mogen soms wat kaarsen vasthouden en terug krijsen. Zox92n pop wordt door meerdere mannen gedragen en als zee r allemaal klaar voor zijn rennen ze als ophol geslagen paarden rondjes met die pop zodat die geest zich niets in zijn hoofd hoeft te halen. Aangezien ik een hele aflevering met spokenjagers in Nederland heb mogen maken voor een programma dat tot op heden nog geen uitzenddatum heeft, kijk ik nergens meer van op, ik vind alleen de poppenvariant een geestigere manier dan het heen en weer blazen van witte salie maar dat is mijn onbescheiden mening.

Op het moment dat wij met zijn allen naar de fles grijpen tijdens  oud en nieuw, trekken de Balinezen zich terug om samen met de familie de spoken rondom het huis weg te sturen en gaan ze met zijn allen een dag achter de geraniums zitten omdat ze niet naar buiten mogen. Niemand mag iets doen op Nieuwjaars dag (behalve in ons resort dan want daar moet gewoon gegeten en gemasseerd worden).

De straten moeten donker en stil zijn zodat de spokenfamilies niet meer terug kunnen komen of beter gezegd de weg niet meer kunnen vinden. Eigenlijk mogen we dus vandaag ons huisje niet verlaten en moeten we binnen spelen en daarom is het maar goed dat we een eigen zwembad hebben, had ik al gezegd dat we een eigen zwembad hebben?

Byron Bay, het is er veranderd sinds de laatste keer dat ik er was, campings die ineens volgeboekt zijn, winkels waar van alles gefaciliteerd wordt, parkeerplaatsen waar je voor moet betalen en er is een hoop uitheems voedsel te koop. Gelukkig blijft het straatbeeld hetzelfde, vaders met babyx92s in rugzakken die fluit spelen, moeders die op blote voeten met mutsjes fladderende dansjes doen, tatoeages die op vrijgezellenfeest zijn, indianenmeisjes met slordige vlechtjes, vegetarische haren met riekende oksels en een hoop blowende backpackers. Als bijna veertiger hoor je er niet meer bij. De proppers op het strand lopen met hun flyers en gratis partyx92s snel je handdoek voorbij en daar doet geen enkel rimpelcrxe8me of hippe cowboyhoed iets tegen. Wij moesten dus ongeinviteerd op zoek naar vertier.

We hadden onze intrek genomen op de duurste camping ooit (45 dollar p/n) die spotless amenites beloofde maar dat niet na kwam en geen audio-partijtjes duldde, om 10 uur was het stil op deze camping dus gingen wij naar de bar om daar stubbies te drinken met een bejaarde man en een Engels bouwvakker. De bejaarde man wilde ons x91under the tablex92 drinken maar hij was geen partij.

Na 2 dagen kwam zus Suzanne vanuit Melbourne ingevlogen, bij haar was ook Mel, 1 van de nieuwe bewoonsters van Suusx92 tuinhuis. Suzanne en Mel namen ons mee naar een clown en voor we het wisten woonde we 3 dagen tussen de pipowagens en mochten we onze kleding wassen met Fleuril. Het bleek een goed adres want de clown keurde alles goed en had een hoog x91no dramax92sx92 gehalte. Terwijl Mel de dag op de bank van de clown doorbracht, gingen wij op bezoek bij een andere vriendin van Suus, de veganistische sportverslaafde goedlachse Megan. We mochten aanschuiven bij het avondeten, een bbq met het hele gezin. Er werden slechts dooie mussen geserveerd, smerige vegetarische worsten met smaakloze tofuplakken, zelfs de hond deed geen enkele poging zich tijdens de maaltijd aan je zij op te dringen. We besloten de camping van de clown te handhaven en niet in te gaan op de uitnodiging van de veganisten om onze camper voor hun deur te parkeren.

Na de bbq was het hoog nodig tijd voor een Hungry Jacks en een paar Victoria Bitters om de smaakpapillen weer op gang te brengen. Toen wij de volgende dag opstonden, onze sigaretten met koffie hadden gecombineerd, had sportverslaafde veganistische vriendin Megan er al wat beweegklasjes opzitten en inviteerde ze ons tot naaktzwemmerij in een meer even buiten Byron Beeee. Hier voelden wij wel wat voor dus volgden we haar en sprongen we zonder badpakken in het koude water. Mel, die we van de bank hadden losgeweekt, stond voor een moeilijke keuze want en naakt, en water, niet haar lievelings. Toch overwon ze haar angst voor water en de douche en zwommen we alle 5 heen en weer in het prachtige meer. Jammer dat skinnydippen altijd gepaard gaat met oude mannen die zich graag aan de badrand opstellen en enorm in zijn voor een praatje.

De laatste avond was het feest bij de clown, er kwam wat pluimage om met ons te eten en wij hadden weer een nieuw decor om iets van te vinden. Behalve een meneer die gestopt was met koffiedrinken en daar volgens eigen zeggen een ander mens van was geworden en het mij ten zeerste aanraadde, kregen we ook te maken met een zogenaamd vlindermeisje dat op blote voeten kirrend door het clownsvertrek sprong. Zij prees de dag al voordat die xfcberhaupt was opgekomen en lachte en rolde koket de avond door. Haar favoriete gesprekspartners waren mannen zodat Suus en ik genoeg tijd hadden om haar te bestuderen. Helaas was de avond veel te snel over en stond de volgende dag in het teken van afscheid van de pierrot en het uitvinden naar welk vliegveld we Suzanne moesten brengen, Mel bleef achter op de bank.

Voor ons was het ook tijd om maar weer eens te tanken en de bus in de richting van Sydney te gaan sturen want we hebben nog maar 1 week Australie. Momenteel verblijven we in Coffs Harbour, daar waar de Big Banana te vinden is. We proberen ons laatste weekje maar eens rustig aan te doen. x91S middags een beetje sushi eten op het strand en de laatste vlakjes van ons lichaam te bruinen en x92s avonds vroeg in het mandje. 

Als je met een camper reist en het is tijd voor de warme hap, kom je al gauw terecht in de campkitchen van het door jou uitgekozen caravanpark. De ene keuken is vol met luxe apparatuur, in dx92ander kan alleen schraalhans uit de voeten. Wat je er altijd wel vindt, zijn andere mensen, andere mensen die net als jij hun worsten op de bbq willen leggen of hun glutenvrije producten willen bereiden (waar je in Nederland alle reformshops af moet lopen om een mandje glutenvrije hapjes te halen, liggen in de Australische rekken enkel glutenvrije producten, waarom? Deze vraag kan vooralsnog niemand beantwoorden).

Toen ik van de week uien stond te snijden in de keuken en Evert een ananas aan het slachten was, raakte ik sociaal aan de praat met mijn Canadese buurman, het ging over ditjes en over de cycloon. In dezelfde ruimte zat een gezelschap te eten, ze praatten Zweeds en Australisch door elkaar, niets aan de hand zul je denken, dat dacht ik ook. Totdat er een mevrouw opstond en vroeg waar ik from was. Ze vond dat alle Nederlanders hetzelfde klonken en oh ja ik leek op een vriendin van haar.

Ondertussen in de keuken, had de Canadese buurman een kaart gepakt om een dierentuin aan te wijzen, had Evert de ananas onder controle en  vertelde ik de buurman dat mijn zus in Australie woonde, dichtbij Melbourne in de buurt van Ballaret. De Zweedse vrouw veerde op en vroeg naar de naam van mijn zus . Ze kirde van plezier en riep dat ze nu wist dat haar eerste gedachte juist was, mijn stem was van hetzelfde soort als die van haar vriendin Suzanne, mijn zus. Swedish Maria was in de wolken en nodigde ons uit om samen biertjes te drinken zodat wij de inmiddels gevierendeelde ananas met hen konden delen.

Omdat toeval niet bestaat gingen we naar een waarzegger, die onze handen ging lezen en dingen vond van de kaartjes die we trokken. Ik trok fijne kaarten, zo word ik binnenkort heel rijk en is alles wat ik aanpak succesvol. Evert blijkt een ware kindervriend volgens de deskundige en hiermee is een betrouwbare oppas geboren. Verder waren er dingen die we maar eens rustig afwachten maar ik kan je wel verklappen dat Evert in Berlijn gaat wonen en ik een roerige periode tegemoet ga. Alle reden om met frisse moed richting Brisbane te karren want volgens de handlezer houdt Evert meer van steden dan van het platteland.

In Brisbane hangen geen bordjes om je de weg naar de camping te wijzen, het duurt dan ook lang en een paar ruzies voordat je bestemming bereikt is. Ook is er een onvriendelijk tolsysteem waar je je als toerist een buil aan kunt vallen. Geen baasjes in een hok die je een paar dollar geeft, neen, aan het eind van de weg staat een bord met een nummer dat je moet bellen om je creditkaartnummer aan een stem door te geven. Mocht je er als brave burger in slagen telefonisch met de geldscheppende computer te communiceren let dan op je accent want de stem heeft niet veel op met de Westerse tongval.  Sterker nog voordat ze jouw ingesproken nummerbord herkend heeft, ben je door je kleingeld heen en dan moet je nog een paar referentienummers opschrijven.

Op de receptie van de moeilijk-te-vinden-camping hebben wij ons beklag gedaan bij de zusjes hamster die daar de leiding hadden. Ze rolden met hun ogen en keken naar hun vingernagels toen wij ons grimmig over hun stad uitdrukten. De hamsters bleken in ons kamp en hekelden hun eigen gemeente, ze vonden in ons oren waar ze hun jarenlange irritaties kwijt konden.

.

Het was een drukke camping die ondanks het gebrek aan bewegwijzering door alle  Mauix92s, Apollox92s, Hippies, Juicyx92s, Wickeds en Britz-bussen was gevonden. We parkeerden (achteruit insteken anders klopt het plaatje niet) in de voortuin van twee Nederlandse angsthazen die onze kinderen hadden kunnen zijn. Het vrouwtje rilde van spanning toen er een possom voorbij liep en liet haar mannetje weten dat ze hier niet van gediend was. Wij weten dat er veel engere beesten dan possoms in Australie bestaan en voorzien een prettige trip.

Zo heb je bijvoorbeeld hele elftallen kikkers en dikke padden die x92s avonds kwakend tevoorschijn komen. De paddentrekkers in Nederland kunnen gerust op hun lauweren gaan rusten, de dieren worden geenszins met uitsterven bedreigd. Ze wonen gewoon liever in de outback dan in ons koude kikkerlandje en geen haan die er naar kraait dat je die beesten te pas en te onpas op het asfalt kraakt, er zijn er genoeg. Ook wij roepen met regelmaat; x91kikkerx92, als we iets onder onze wielen pletten.

Elk gebied kent ook zijn eigen insecten, wij maken ons iedere dag weer op voor een nieuwe variant en proberen direct te ontleden of het beest prikt, bijt of plast. In de zee tref je bij pech de marine stinger, uit ervaring weet ik dat dit niet bijdraagt aan de feestvreugde, het doorzichtige weekdier is in staat om je binnen 1 seconde in een bos brandnetels te gooien, althans zo voelt het. De giant ant, ofwel de reuzenmier, loopt los op Fraser en kan ook van alles met je uithalen, dingox92s eten je baby op en over de zandvlooien hadden we al een spreekbeurt gedaan.  Maar ach zoals de Aussies smalend kakelen, x91we krijgen de natuur ervoor terugx92.  Ze hebben gelijk maar wij hebben chronisch de neiging om die natuur te beleven en daar hebben de beesten van terug.

Inmiddels zijn we in Byron Bay, het Benidorm/Chersonnisos van Ausralie en hopen we op een bende vertier want het is tijd voor het nachtleven, daarover later meerx85

Fraser Island, volgens kenners een locatie die gevinkt moet worden. Eerst moet je wel je portemonnee legen want ik kan niet anders zeggen dat Australie  enorm aan de prijs is. In de supermarkt staan wij regelmatig op het fruit en de groentes te schelden, slakroppen die zichzelf voor 4,5 dollar aanbieden, tomaten die rood van schaamte meerdere dollars willen zien, avocadox92s die sans gene de hoofdprijs vragen en ook het brood doet net alsof het een exquise product is, en ik kan je zeggen, bakker Bart is een genie vergeleken de Australische broodbakkerettes. Bier is ook niet iets wat je ongestraft achter elkaar kan weggulpen want dan krijg je ruzie met je creditkaart. De restaurants chargen je gemiddeld ook meer dan nodig en ook de campings willen geld zien voor het schoonmaken van het toiletblok en het  chronisch maaien van hun perkjes. Gelukkig zijn er ook een paar dingen voor gratis, het parkeren van de auto en ieder gemiddeld toiletbezoek, voor de rest ontmoet je bij alles een pittig prijskaartje.

Toch wilden we naar Fraser Island want daar had iedereen het over. Nu zijn uitjes helemaal duur qua financixeble geldprijs dus moesten we er eerst over vergaderen want je moet dan wel heel zeker van de x91It-better-be-worth-it-zaakx92 zijn. Dat is een riskante business want je moet elkaar dus de hele tijd overtuigen dat we zonder deze ervaring minder af waren. Je zegt aan de lopende band dingen als: x91dit is toch wel heel speciaal hoor, vind je niet?x92. Je hoopt op een positief antwoord anders volgt de spijtreactie en bedenk je je dat je voor die 500 euro ook een heleboel bier met de locals had kunnen drinken.

We hadden al onze Fraser-wensen bij onze nieuwe campingmevrouw neergelegd. Geen groepsgedoe, geen kampeergedoe, niet ontlasten met een schepje in de natuur en zeker geen broeierige jungle wandeltochten meer. Zij begreep ons volkomen dus de volgende dag stonden we met een volgepropte Eski (jargon voor koelbox) en een vette Jeep op de veerboot.

We reden het eiland op en moesten gelijk een potje 4wheeldriven door de bossen naar de overkant. Op het strand, daar is het te doen want daar kun je  baywatchen, het is alleen wel zo dat er niets te redden valt want zoals het Australie betaamt, je mag niet zwemmen in de zee (haaien, krokodillen en stingers) dus er verdrinkt niemand. Desalniettemin is het gers om in zox92n auto langs de branding te snellen. Af en toe moet je natuurlijk stoppen voor of een foto, of om alle vliegen uit je auto te meppen. Down Under zou echt een stuk beter te doen zijn als ze de insect van hun menukaart schrappen want onze haat naar de fladderende ongein begint zijn toppunt te bereiken. We sprayen gedwee met x92s lands best bevonden Bushman repellent en scratchen nog steeds onze hele benen aan gort.

We hadden een druk schema want alle hoogtepuntjes moesten in anderhalve dag worden afgevinkt en zo bonkten we met de terreinwagen de hele jungle door op zoek naar een dingo. Overal staan namelijk borden dat ze er in grote getale zijn en dat je vooral dingosafe moet zijn. Mocht je toch ongewenst contact met ze krijgen dan moet je agressief gedrag vertonen en daar hadden we best zin in. Maar op welk strand we ook lagen, geen dingo te bekennen want die zijn heus niet van gisteren, tegen 50 giechelende backpackers staan zij geen mannetjes en die backpackers, die hebben toch niets te bikken.

S x91avonds mochten we slapen in een hotel. Daar maakten we onze zelfmeegebrachte worstenbroodjes zodat de riekende gordijnen werden overtroffen door cromaluchten. Er stond ook een tv in de kamer zodat we konden genieten van de Australische variant van Schiphol airport.

De volgende dag crosten we met de rijk gevulde Eski over het strand naar de plekken die nog gefotografeerd moesten worden. Omdat de meneer van de autoverhuur vertelde dat we nooit alles konden zien tijdens onze korte trip gaven wij extra gas zodat we van alle must sees een foto hadden als bewijs. De dingox92s kwamen ook tevoorschijn zodat we die ook op een kiekje konden, wel op afstand natuurlijk want wij zijn dingosafe. Australixebrs maken je graag bang, dat wisten we natuurlijk al van onze voormalig gids Trevor maar het blijkt een karaktertrek, x91pas toch opx92, staat over op de bordjes, x91het is hier eng en we hebben valse beesten, oh ja en om de hoek liggen ook 7 slotenx92.

Halverwege de middag moesten we afzwaaien richting de boot. We lieten de jolige backpackers achter en kozen het moeilijkste pad door de jungle richting de pond. Na een half uur stuiteren over de zandwegen in de low gear moesten we diff-lock een hindernis over. Er moest zelfs een schepje aan te pas komen om een kuil te dichten zodat de Jeep de sprong kon maken. Denk maar niet dat je als bijrijder een dutje in de gordels kan maken, je wordt geacht om te pas en te onpas uit de auto te springen, met een stok de diepte van de plassen te meten en waar nodig alle zeilen bij te zetten.

Nooit staat er in enige reisgids te lezen hoe iets werkelijk is want overal worden je rozentuinen beloofd en daar moet je als kritisch mens toch mee uitkijken. Prijs de dag niet voor het avond is want vooral Australixebrs hebben de neiging om iets helemaal te wauw te vinden terwijl onze hartjes pas gaan springen als meerdere prikkels worden aangeboden, kortom ze zijn niets gewend waar het om vermaak en gezelligheid gaat. Gezellig met zijn allen bier drinken en meehossen op feestmuziek is hen volkomen vreemd bijvoorbeeld.

Fraser Island is zonder meer het mooiste stukje gevarieerd natuur wat je kan verzinnen. Het scheuren over het zand is voor jongens en ik denk dat de meeste meisjes het ook enorm kunnen waarderen. Het crossen over bospaden is na een half uur irritant te noemen al is het alleen maar omdat je ingewanden er niet van houden en je als een trekpop door de auto gestuiterd wordt. Het blijft een te dure trip en ze hebben het zo geregeld dat een goedkope variant nauwelijks mogelijk is (een retourtje veerpont voor 18 euro zoals dat op onze eilanden kan, is in Australie uitgesloten) want met alleen een overtocht heb je weinig aan het eiland, je moet een auto. Was het het waard, ik denk het wel want we kunnen meepraten en eerlijk is eerlijk, het decor verdient een pluim, oordeelt u zelf. 

Zo halverwege de reis is het tijd voor een kritische noot want het Australie voor 30 plus mensen is anders dan voor de feestende backpacker, je probeert toch een beetje te onderzoeken wat hier zoal gebeurt en vooral wat er zoal niet gebeurt. Na het boerenleven vonden we het tijd om ons te verdiepen in de Aboriginals en dan niet de verveelde hang variant voor de supermarkt maar het type echt zingende/blazende outdoor. De meeste die we tegen kwamen waren geenszins van plan om maar te lachen voor het vogeltje en misschien dat we nu weten waarom: ze mogen geen alcohol. We kregen een tip dat als we ze wilden bekijken er vlakbij een dorp was, waar de Australixebrs ze hadden weg gestopt en zo gingen we nieuwsgierig op pad.

Na vele kilometers botsten we op het verboden-voor-alcohol-bord en wisten we dat behalve dat we niet te maken hadden gehad met een broodje aap verhaal, we geen enkel risico mochten nemen. De biertjes die in de koelkast stonden, moesten verstopt. En zo verlieten 7 koude biertjes samen hun koelkast om in een tasje in dertig graden tussen de struiken te overleven. Heus dat was geen gemakkelijk besluit. Wat we vervolgens zagen was geen digeridoo orkest maar voornamelijk boze Aboriginals die we vanachter de ramen van ons busje maar snel voorbij reden. Een gelijkend township vol met mensen van wie eigenlijk alles is afgepakt en die zich wanhopig aan elkaar vastklampen om nog iets van herkenning te vinden. Natuurlijk bestond hun dagelijks decor niet uit 2 blanke mensen in een busje. We snapten de fronsjes en het leek ons geen goed idee om thee met ze te gaan drinken. In volle vaart reden we naar de 7 flesjes die 10 graden warmer op ons stonden te wachten, geen possom die ze had aangeraakt.

Tijd voor wat luchtigers, op naar 1770 want op deze plek konden we eindelijk gaan snorkelen althans als het weer meezat vertelde de harige pop achter haar toeristendesk. In de tussentijd konden we volgens de informatiedesk van alles doen in dit bruisende stadje, er waren namelijk plenty National parken en viewing points maar die hadden we zo langzamerhand al afgevinkt.

De campingbaas gaf ons een voordeeltje, als we drie dagen bleven, hoefden we er maar twee te betalen, we wisten toen nog niet dat dit onze eerste kennismaking met zandvlooien en kalkoenen die onze vuilniszak binnenste buiten keerden was. De zandvlooien werden onze vijanden. Overal in Australie liggen binnen een vierkante centimeter beesten op de loer die iets van je willen, ze willen je opeten, vergiftigen, hapjes uit je lijf nemen of vloeistof uit je zuigen maar zandvlooien zijn de grootste monsters, ze pissen onder je huid en na 24 uur word je gek van de jeuk, de vraag is hoe lang het duurt voordat het gescratcht over is want onze voeten lijken op een kleuterkop vol waterpokken.

 
Gelukkig mochten we ons de volgende ochtend samen met 70 chinezen melden voor de snorkeltrip maar niet nadat we de harige pop 175 dollar per persoon hadden gedoneerd. Toen we keurig in onze zitjes zaten vertelden reisleidsters Sabrina en Sam ons dat het een ruig potje zeevaren werd, iedereen zwanger of met hartklachten mocht niet mee en oh ja je kon bij hen pillen kopen tegen zeeziekte voor 3 dollar per stuk. Wij besloten daar niet in te trappen.

Na een kwartier zaten er 70 kotsende Chinezen om ons heen en wist ik dat mijn tijd ook zou komen. Tijdens de anderhalf uur durende klotsende tocht heb ik een heel nieuw aspect van mijn lichaam ontdekt, alles maar dan ook alles in mijn leden leek als een theedoek te worden uitgewrongen en ik heb huilend 6 zakjes vol gespuugd. Tussen de knorrende, boerende Chinezen was mijn ellende het grootst, ik wilde dood, overboord springen en vooral grenzeloos en heel hard huilen met snot. De enige van de 150 man aan boord, behalve Sabrina, Sam en kapitein Brad dan, die niet moest overgeven was Evert. Die heeft naast de nodige snapshots dan ook zijn onvrede geuit over dit kostbare uitje waarbij zij vrouw bijna het tijdige met het eeuwige leek te gaan verwisselen maar ja Sam had ons nog zo gewaarschuwd…

Toen ik huilend op de plaats van bestemming aankwam wilden Sabrina, Sam en Brad ons trakteren op een rondje bushwalk met lekkere hapjes. De Chinezen gilden nog steeds en lagen tussen kant en wal maar gelukkig begon mijn lijf weer mee te doen. Na een fijne lunch die de Chinezen oversloegen, mochten we dan met snorkel de Barrier Reef op (ook dit sloegen de Chinezen over omdat ze eenvoudigweg niet kunnen zwemmen) en gelukkig kwam daar alles goed en vergat ik mijn suxefcidale poging van even daarvoor. We zagen alle kleuren vissen, inktvissen, roggen en zelfs lieve schilpadden. Maar we moesten terug en net toen ik mijn creditkaart wilde pakken om voor welk bedrag dan ook samen met de Chinezen in een vliegtuig te stappen, vertelde Sabrina dat de terugweg soepeltjes zou verlopen want geen wind. Goed voor haar dat ze gelijk had.

Vanmorgen mochten we na 3 dagen eindelijk weg van de vlooien en de kalkoenen en raceten we naar Hervey Bay om aan het strand te gaan wonen. Eindelijk een strand waar je mag zwemmen want heus zo makkelijk is dat leven in de outback niet. De camping mevrouw heeft ons wel gewaarschuwd voor terroriserende papagaaien en worteljattende possoms maar ik denk zomaar dat we dat potje vuilbekken wel de baas kunnen, die kunnen we tenminste zien. Wij vermaken ons prima, het leven bestaat uit schelden op de prijzen van het voedsel in de supermarkt, het ruzixebn om de plakplaatjes die bij de chips zitten, het uithalen naar elkaar omdat de bus volgens het juiste plaatje in het eigen brein geparkeerd moet worden, het keuren van het sanitair en het verbazen over je-zou-toch-denken-dat-er-wel-een-cafe-was gehalte, kortom het gaat helemaal nergens om en dat is nou net waarom we weg zijnx85

Nu de cycloonzorgen van de baan zijn, wordt het weer tijd voor zorgeloze uitstapjes dus stuurden wij het busje richting Rockhampton,the flooted city om eens te kijken of er daar nog aan ramptoerisme te doen was.  Het is een muffe stad geworden, alles ruikt er naar vieze sokken en de bloemen plus bomen zijn bruin, verder is er gewoon een Mac Donalds en is de Woolworths natuurlijk weer open, de mensen hebben hun huizen droog gesopt en zijn weer op het werk verschenen. Voor zover niets aan de hand

Het is alleen het decor die de stad een beetje grimmig maakt, er groeit en bloeit niets meer en aan elk huis zie je tot waar het water de verf heeft afgekrabt. Maar omdat Australixebrs dol zijn op grasmaaien, iedereen een John Deer machine  heeft, en aangezien ze graag samen dingen doen om wellicht in aanmerking te komen voor een van de vele Australisch best prijzen te winnen, staan er overal kluitjes mensen het groen te repareren want het hoogst haalbare is toch een onderscheiding als groenste grassprietstad van Aussie en daarom werken ze gedwee aan de wederopbouw.

Rockhampton is ook de stad waar het cowboyleven zich afspeelt want hier in het meatpacking district bestaan er van de extra large koeienfarmen die je nog kent van Dallas en Dynasty. Zo kwamen we na een boerenspeurtocht, terecht bij Peter, Olive en hun ietwat narrige dochter Lynn. Bij hun thuis kon je je in het boerenleven onderdompelen. We werden meteen voorgesteld aan Trevor, hij zou ons op de juiste manier door de woelige banen van het cowboybestaan leiden, en Trevor nam zijn taak serieus, dat was vanaf het begin af aan duidelijk.

Nadat we onze trailer hadden geparkeerd, in het zwembad hadden gedreven, babykangoeroes op de verkeerde manier hadden geaaid, papagaaien uit onze camper geschopt en een boerenmaaltijd hadden genoten, was het de volgende ochtend tijd voor het echte werk, Trevor was er klaar voor. We moesten onze eigen kloffen inruilen voor een Australische look en gingen met narrige Lynn de paarden vangen en voeren.

Daarna legde Trevor uit dat Australische paarden op geen enkele manier gehoorzaamden naar Europese regels dus alles waarvan ik altijd had gedacht dat het mijn paard plezierde kon ik overboord gooien. Ik-weet-alles-beter gooide mijn jarenlange bestaan als paardenfluisteraar in 1 ochtend overhoop. We waren genoodzaakt het regime van Trevor te volgen want als je zijn voorbeeld niet volgde kwam hij op de proppen met akelige verhalen die steevast eindigde met een verkeerde afloop. Boodschap helder, neem geen enkel initiatief.

Nadat de hele groep geslaagd was om volgens de Trevor-manier op te stappen en het ijzeren paard te sturen, durfde hij het aan ons op een ademend exemplaar te laten stappen. Gelukkig mocht dat via een trapje zodat we alle opstap-lessen hadden kunnen overslaan. Evert deed vreselijk zijn best om van zijn lelijke witte paard te gaan houden en verheugde zich op een band tussen man en paard maar binnen een kwartier was er een wederzijdse haat ontstaan en probeerde witje dit te illustreren door volgens Evert iedere boom zo te passeren dat Evert geslagen werd door takken en boomschors. Ik hoorde regelmatig het woord klootzak achter me maar gelukkig verstond dat beest dus geen Nederlands. Mijn paard was volgens Trevor een bijzonder exemplaar maar deed weinig om haar x-factor te illustreren. We moesten koeien en stieren jagen en kregen daarvoor de nodige tips van vriend T. Wilde je linksom om de koe dan was rechtsom het juiste pad en als je afstand wilde nemen van de volgens hem valse stier dan moest je juist in de aanval. Want vorige week was hier nog een meisje dat zich niet aan de regels hield en die: x91licht nu met een trauma en een gebroken rug in het ziekenhuisx92, voldeden mijn man en ik aan het meest waarschijnlijke Trevor-verhaal-scenario.

Na de lunch mochten we met T. gaan motorcrossen, maar natuurlijk niet voordat we vele proeven van bekwaamheid hadden afgelegd. In de brandende zon volgden we ellenlange theorielessen waarbij elke stilte snel gevuld werd met een anekdote over die mensen die zich niet aan zijn regels hadden gehouden, die hadden of hun nek gebroken of waren in het prikkelgaas terecht gekomen en onherkenbaar beschadigd, waar nodig illustreerde hij dit graag met fotox92s, we kregen er zin in. De zon begon zijn tol te eisen en onze spanningsbogen waren op, maar als ik vroeg of we nu onze helm mochten opzetten en de boel starten, zei hij: x91wex92re not yet at that stagex92. Ik wilde hem insmeren met honing en hongerige bijen op hem loslaten. Het zweet gutste in straaltjes tussen onze bilnaden en wij moesten het hele motorblok uit ons hoofd leren, niets crossen over het rode zand. Toen we experts waren op het gebied van de motorfiets moesten we baantjes rijden om onze schakeltechnieken te demonstreren, daarna moesten we een dressuurproef rijden tussen de rode pionnetjes en omdat per ongeluk mijn machine afsloeg moest ik deze martelgang op nieuw doorstaan. Trevor deed alles met een satanisch genoegen en hanteerde het principe better safe than sorry vanuit zijn hart.

Eindelijk mochten we door het bos scheuren en aangezien we hadden geleerd om te staan tijdens het rijden, verwachte ik een parcours met een hoop hindernissen, die bleven uit. Trevor prijsde zichzelf gelukkig dat hij zulke fijne leerlingen had want ook onze Zweedse vrienden leken voor het oog ook alles zonder morren te ondergaan en waren evenals wij van het type snelle leerling, hij had het wel anders meegemaakt.

Sx92 avonds dronken we zelf gebrouwen bier en aten we de koeien op die op het erf waren geboren. Onze Zweedse vrienden speelden gitaar en zongen incomplete liedjes, het echt cowboyleven was begonnen. 

Hoewel we dachten dat ons niets zou overkomen in Charters Towers, hadden de buren daar andere ideexebn over. Terwijl wij net onze ogen opendeden hadden zij hun karretjes al weer ingepakt en de honden op de achterbak geparkeerd. Maar zoals het echte Australixebrs betaamt, ging niemand weg zonder dat ze ons overtuigd hadden dat we hun voorbeeld moesten volgen.

Dus sloten wij aan bij de Great Migration en gingen we net als alle anderen hamsteren in de supermarkt. Het leek wel alsof we allemaal moesten rennen om op tijd bij de ark van Noach te zijn, schappen waren leeg en er stonden rijen dik voor de kassax92s. Met genoeg bier en brood verlieten we de Woolworths om aan te sluiten in de rij voor de laatste benzinepomp. We moesten namelijk door de outback en daar kun je zo ongeveer 1 keer per rit tanken. Bij de pomp stonden de roadtrains klaar, hingen honden verveeld over de rand van hun pick up en gilden kinderen op de achterbank. We gingen met zijn allen 400 kilometer door de outback.

De rit was surrealistisch te noemen. Er was maar 1 weg en we reden in een vluchtende karavaan. Na een paar uur, stopten we allemaal bij dezelfde rest area omdat er gewoonweg maar 1 was en misschien omdat iedereen bij elkaar wilde blijven. Terwijl de Aussies zich volpropten met vette patatten smeerden wij ons broodje pindakaas. Daarna namen we de koppositie op de lange eentonige weg. Het werd enger en enger want Yasi kwam dichterbij en camper begon te schudden, achter ons was de lucht zwart. Op ABC Queensland radio vertelden de mannetjes van de radio wat we moesten doen, in een badkuip liggen met een matras over ons heen. Bewoners van de kustgebieden tussen Cairns en Townsville mochten van de burgemeester niet meer evacueren, x91het is te laat, ga in je kleinste kamertje zitten, we kunnen niets meer voor jullie doen want er zijn geen hulptroepen mobielx92, was het advies. Een man belde dat hij te laat was maar wilde vluchten maar dat kon niet meer.

Alle plekken waar wij afgelopen week die mooie fotox92s hebben gemaakt lagen in gevarenzone 1, een cycloon niveau 5 zou langs de pindax92s scheuren, de bananenplantages opdoeken, de laatste Cassowaries ombrengen, de camping van de geldscheppende campingbaas opdoeken, het stukje paradijs op aarde verwoesten en vooral de huizen en inkomsten van al die aardige lieve mensen vernietigen. Ondertussen drukten wij het gaspedaal nog maar eens in want het zag er naar uit dat we Yasi meer dan serieus moesten nemen en het leek ons geen goed idee om de camper aan zoveel natuurgeweld bloot te stellen. Het is niet te omschrijven hoe het voelt als je voor de ellende uitrent maar het feit dat iedereen dezelfde kant opging, gaf vertrouwen.

We strandden uiteindelijk op een vogelpark in Emerald, waar nog vogels waren en het volgens Sue de rokende rondborstige eigenaresse veilig was. De televisie in de kantine stond op de cricketgame afgesteld. En omdat wij het nieuws wilden volgen, waren wij gedwongen om de persconferenties op de radio in onze bus te volgen. Terwijl de kust door Yasi afgebroken werd, zaten wij veilig en hadden we elektriciteit, alleen de wind liet wat van zich horen. De mensen in Queensland lagen met de honden in hun badkuip en wij in ons busje. x91We had Larry, we had Louis but you and see nothing yet Yasi is worser than Catherinax92, liet Steve ons op ABC horen. Vanmorgen werd duidelijk hoeveel mensen hun huis hadden verloren x91and if you feeling alone, I can tell you youx92re not alone, we help you rebuild your livesx92, zei de burgemeester.

Wij prijzen ons gelukkig dat we ons kunnen opstellen naast het Spaanse graan, wij hebben de orkaan doorstaan. Maar het is nog niet voorbij op dit moment wordt Georgetown aangepakt en mogen wij nergens heen.

Jongens dit was spannend maar vooral ook heel eng, beangstigend dat je zo dichtbij bent en dat de natuur van alles met ons kan doen. Gelukkig lijkt het erop dat er geen mensen overleden zijn en dat er zelfs Yasi-babies zijn geboren maar we voelen heel erg mee met al die zielige mensen die ons zo gewaarschuwd hebben zonder hun huisjes verder moeten en daarom voelen we ons verplicht om nog een keer te laten zien hoe mooi Queensland is zodat iedereen er straks gewoon weer op vakantie gaat!

ps: we kunnen geen filmpjes op deze log krijgen wel op facebook dus voor de filmpjes log in op iemands facebook….

Terwijl wij dachten rustig door een inmiddels opgedroogd Queensland rijden, wordt deze arme staat opnieuw getroffen. Queensland huilt, de cycloon Yasi komt eraan. Binnen anderhalve maand worden deze mensen geteisterd door water en wind en niemand weet hoe het deze keer afloopt. x91Thatx92s lifex92, zeggen ze zelf want positief zijn ze. Zelf vind ik dat ze best mogen klagen.

Het is me wat, iedereen is in rep en roer, de no worries zijn even van de baan, iedereen doet aan worries en wij zitten er midden in. Winkels worden dichtgetaped en alle activiteitjes worden afgezegd. Toen we vanochtend wakker werden op Mission beach, wisten we dat we de banden moesten laten gieren, niet alleen omdat de campingbaas ons niet aanstond met zijn geldschepperij, maar omdat iedereen ons begon te waarschuwen. x91Are you cycloneproof ?x91, gilden ze in de supermarkt en toen drong het tot ons door dat er hier geen grapjes gemaakt werden. Complete overleef pakketten werden gefaciliteerd en op de radio werd iedereen verzocht de not natives te informeren over het gevaar. Dus bij elke stop die we maakte rende iemand naar onze campervan om te vragen waar we voor aan het headingen waren, South was ons vaste antwoord en dat viel in de smaak want bij North was vast de vinger omhoog gegaan. x91Blijf rijdenx92, riepen de Aussies, x91maak dat je weg komt, ik heb mijn kinderen al verstopt en ga onder de tafel zittenx92, riep de vrouw van de benzinepomp. En terwijl wij ons eitje pelde om die vervolgens op brood te doen, klopte er een nieuwe man zonder schoenen op onze deur, x91please go south, donx92t stay at the coastx92, smeekte hij. Tijd om alle feedback op te slaan en er iets mee te doen, dus niet naar Townsville want dat wilden we, maar richting outback.

Onderweg gonsde het op de radio dat we 10 liter water per persoon moesten inslaan, in een badkuip moesten gaan liggen, gewonde dieren moesten helpen en ze verzorgen totdat de animalcare weer op gang kwam, kaarsen moesten kopen, hamstervoorraden inslaan, batterijen moesten opladen, al het geld dat we hadden moesten pinnen en lijstjes voor relatives moesten maken waar we zoal uithingen. Superspannend allemaal maar voorlopig zitten we met een volle portemonnee een uitpuilende koelkast en zonder verzorgbeest want de jungle is natuurlijk al lang weg. En dan weet je dat het menens is, als je geen beest meer hoort en zelfs de krekels zijn uit, wordt het tijd dat je de road hit.

Ieder nadeel hebt zijn voordeel want na uren tuffen zijn we in Charterstowers gestrand, zoek het maar eens op, het is een nieuw avontuur. Er is hier een drive-in bioscoop, een mijnmuseum en zonder meer de beste camping die we tot nu toe tegen zijn gekomen. Met ons hebben vele Aussies hun camper hier geparkeerd, ze zijn gevlucht voor Yasi en het is best een beetje gezellig te noemen. Niemand weet in hoeverre Yasi hier komt rondrazen maar we zitten volgens de berichten net buiten de gevarenzone. x91Stay here, where else can you go?x92, riepen Mac en Val de trotse eigenaars van dit 2009 awardwinning park, dus wachten we hier Yasi af. Het is hier fantastisch mooi, ze verkopen ijsjes en meatpeax92s dus houden we het wel even uit enne, jullie weten waar we zitten, Charterstowers it is en ik denk dat Mac en Val het niet erg vinden als jullie even bellen om te horen hoe het is afgelopen. Nog een paar uur en dan is het zover, onze eerste cyloon!

 Australiers zijn aardige mensen, dat hebben we inmiddels al ontdekt. Behalve dat ze je trakteren op diverse troetelwoordjes als darling, sweetie and honey, willen ze je met alles helpen zonder dat je een snorkeltour bij ze moet afnemen. Ze lijken het reuze gezellig te vinden dat je er bent. Het is alleen dat het land zo veel te groot is, elke ritje dat we met de camper maken blijkt een miezerig speldenknopje op de kaart en er is nog zoveel te zien en te doen. Zo zijn er bijvoorbeeld Peanut areax92s waar je alles wat een beetje familie van de pinda is, kunt aanschaffen en zo zijn er fruitzones waar je in contact kan komen met diverse soorten bananen en avocadox92s en overal waar je kijkt bespeur je wildlife.  Zonder meer is het gebied rondom Cairns, het zogenaamde Queensland, een enorm bezoek waard, in onze reisgids staat zonder meer: our pick!

Om iets mee te krijgen van al die natuurpracht zijn wij dus gedwongen ons te verplaatsen en keuzes te maken en dus togen we  richting een camping die zich in de stomme reisboekjes voordeed als paradise on earth en daar trappen wij altijd in want wij houden van paradijsjes. Het beloofde land was een stuk rijden door de bergen, langs de stranden, via de suikerplantages tot we op een ferry stuitten. Waar het pondje in Nederland nooit meer dan 2 euro kost, moesten wij de ferrybloke met 24 dollar belonen. Wij vonden dat veel maar waarschijnlijk was deze hoge fee te wijten aan het aantal krokodillen wat zich bij de pond kon ophouden en moesten deze mannen als het erop aan kwam vechten voor ons leven. Overigens moet je in Australie niet denken dat je even uit je auto mag stappen als je de overtocht aanvaart, in dit overgeorganiseerde land, word je gelijk terug gevloten als je de deur van je auto opent of je op wat dan ook probeert te vervoeren zonder helm, ze waarschuwen je voor alles, de wijsvinger gaat geregeld de lucht in of je leest de feedback langs de kant van de weg. Je bent immer een gewaarschuwd mens.

Zo werden we ook gewaarschuwd voor trespassing Cassawarries, de plaatjes op de borden deden vermoeden dat het hier om een kalkoenachtige ging. Maar al wat er gebeurde, geen Cassawarrie had het lef om over te steken. Eenmaal op de paradijselijke camping bleek maar eens te meer dat wij het Eden anders interpreteren dan degene die het foldertje had geschreven, het bleek een donker eco gebeuren zonder enige vorm van luxe of gezelligheid. De meeste bewoners hadden 6 poten op sprongen door het toiletgebouw en op het strand konden zomaar krokodillen aanspoelen. We zijn dan ook de volgende dag met gierende banden richting de dure ferry gereden, gelukkig hadden we een retour gekocht en kregen we 3 dollar korting. En net toen ik de faunagids erbij gepakt had om een spreekbeurt te houden over Cassawarries, net toen Evert grimde dat omdat er volgens het boek nog maar 1000 cassies over waren en de helf daarvan in Papua Nieuw Genea woont, de kans groter was dat we de lotto wonnen dan dat er zox92n struisachtige vogel zou oversteken, kwam er vanuit de bosjes een Cassawarriemoeder (of vader want die beesten zijn erg geemancipeerd) met 2 kleine Cassawarrietjes oversteken. We konden het niet geloven, knepen elkaar in de armen, kregen tranen in onze ogen, voor ons liep de vogel uit Up (want zo ziet hij eruit) met zijn kinderen en dat was een once in a lifetimemetje.

We hadden de smaak te pakken en wilden allemaal mooie dingen afvinken dus reden we als een dolle de bergen in, stopten we bij viewing points om elkaar te overtuigen hoe mooi het toch was, holden we naar de mooiste waterval die we ooit hadden gezien, duwden we Japanners weg om de foto te maken, vinkten we de hoogste vijgenboom ooit af, reden we door Australiax92s cleanest town 2004, stopten we in vergane-goudzoek-glorie stad Mossman waar je op zondag niet kan eten in cafex92s en uitgelachen wordt als je koffie wil, namen we kiekjes van spookhotels, ontdekten we flying foxes in de bomen en kwamen we tenslotte weer op een lieve aardige camping terecht waar de best Australian meat pea op het menu staat en er gewoon licht brandt als je naar het toilet wil.

We hebben een paar buren en de rest is kip of vogel. Onze woonwagen wordt geleidelijk meer een deluxe uitvoering, behalve dat we het keukengerei met onmisbare utensils hebben uitgebreid, heeft Evert bij Harvey Norman ook een ventilator aangeschaft zodat we nu kunnen genieten van een uitslaap. En we eten bij het ontbijt gewoon pindakaas van de Peanutfactory, zo zijn we toch een beetje thuisx85 

Melbourne is goed bevallen, de hapjes zijn meer dan voortreffelijk te noemen, de winkels trendy en het volk is van divers vriendelijk pluimage. Voor Evert was er zelfs een hot rod meeting georganiseerd en voor mij waren de kleren in de uitverkoop, hoe leuk kan je het hebben? Ons onderkomen bleek een bijzondere keuze. Onze tweepersoons kamer bevond zich tussen de slaapzalen waar vooral studentikoze backpackers hun roes uitsliepen. Elke avond werd er onder ons raam een party georganiseerd waar onze doelgroep niet vertegenwoordigd was. Gelukkig kregen we voldoende audio indruk van de aan elkaar snuffelende jeugd.

Na drie dagen Melbourne was het tijd voor de sociale tour, er stond namelijk een tripje Christel en Jolmer op het program en daarna een visite in de familiesfeer.  Het nieuwe onderkomen van de Nederlandse dokters Down Under, is zox92n 3 uur rijden van Melbourne en met de detours ivm de flooting problems doe je er iets langer over, maar wat was het de moeite waard. Wat hebben we genoten van Chrisx92 Kellyfamilie. De kinderen zijn inmiddels met zijn vijven en de volwassenen met zijn vieren, vader, moeder plus 2 au pairs. Die nannies hebben ons verblijf verheerlijkt met zelf gebakken koekjes en het opruimen van de kinderen.

We hadden maar 24 uur en die moesten benut want er viel een hoop te bekletsen. En terwijl de kinderen 1 voor 1 naar bed gingen, er af en toe ook weer uit kwamen om te controleren wat wij aan het doen waren, hebben we zox92n tien jaar gespreksstof in een aantal uur gepropt.  Om half 6 x92s ochtends begonnen het bier en de whisky dingen te doen en moesten we slapen. Na een paar uur slaap voor ons dan voor Christel en Jolmer was dat een ander verhaal, verzamelden we weer op de veranda. De kinderen topfit, de volwassenen wat minder maar er was nog zoveel gesprekstof over. Helaas moesten we aan het eind van de dag toch echt via de Hungry Jacks naar Snake Valley want daar wachtte een ander gezelschap.

In Snake Valley, waar ik ineens de bestemming niet meer wist te vinden maar Evert de lokatie vond aan de hand van de zelfgemaakte brievenbus die volgens hem een herkenbaar werk van zijn schoonfamilie was,  waren zus en neven net terug van hun vakantie Holland. Zwager plus de tegenwoordige bewoonsters van de schuur op de heuvel oogden fit, gelukkig hadden wij wat slaaptekort van de avond ervoor en gingen we net als Suzanne op tijd de mand in.

Het leven in the outback gaat gepaard met een onaangenaam aantal dikke vette spinnen en meer insecten die door niemand uitgevonden hadden moeten worden, dit stond niet op het vakantie verlanglijstje van mijn man. Gelukkig wonen er vlakbij mijn zus ook een heleboel lieve kangaroes en hysterisch krijsende vogels en zijn er emoes en zelfs een alpaca. Terwijl de neven moesten bijkomen van hun jetlag en de daarmee gepaard gaande prikkels, hebben wij met zus de places to be van Ballaret bezocht, taarten gegeten, instructies voor de supermarkt gekregen en het wel en wee van het leven besproken. Nadat we weer helemaal bijgekomen waren, wasjes hadden gedraaid moesten we op Australian day na de big BBQ afscheid nemen en dat was eigenlijk veel te vroegx85

Aangezien we te krenterig waren om een hotel voor een paar uur te betalen moesten we samen met de beter georganiseerde backpackers de nacht doorbrengen op het vliegveld van Melbourne. Wij raden dit iedereen af. Pas om 6 uur x92s ochtends ging ons vliegtuig richting Cairns. Toen hadden we er al 7 uur doelloos vliegveld verblijf opzitten. Vervolgens deed de computer on board het niet dus moest de cabin crew ons preparen voor een stukje vertraging en denk maar niet dat we een slokje kregen.

In Cairns is het tropisch heet en vooral heel mooi. Cairns is ook de plek waar we onze mobiel home hebben opgepikt en ons leven zich vanaf nu afspeelt op campings en parkeerplaatsen. Natuurlijk ging het oppikken van de camper niet zonder slag met welbekende stoot. Terwijl mijn man zich verheugde op een tourbus met een flinke hoogte, kregen wij van het norse meisje achter de balie een buikschuif model die elke vorm van luxe ontbeerde. Hoewel ik de pret erin probeerde te houden was het na 1 nacht slapen tussen de benzine luchtjes duidelijk, wij zijn geen backpackers meer, wij blieven meer comfort. Het kan niet waar zijn dat wij opgevouwen schuilen voor de muggen terwijl de buren met een biertje uit eigen koelkast aan tafel een spelletje patience spelen. Dus gingen we terug naar het nurkse meisje die ons na het trekken van de portemonnee een minibus deluxe meegaf en daarin wonen nu tevreden mensen. Alle spullen hebben hun eigen plekjes, het bier staat koud en er is ruimte voor een slag in de rondte.

Het leven in de woonwagen is begonnen, de lamsbouten liggen op de bbq de no worries zijn aan de orde van de dag. We doen eens een praatje met de een en we wisselen tips and tricks uit met dx92ander en ondertussen proberen we de muggen de baas te zijn, want het is heus niet alleen maar leuk hierx85